Jæja

Eins og sennilega flestir hafa orðið varir við þá höfum við hjúkkusystur skilað lokaritgerðinni. Það var ótrúlega mikill léttir þegar hún var komin í umslag blessunin og út á pósthús. Skrítin tilfinning samt en ósköp notaleg. Allar einkunnir komnar í hús þessa önnina nema fyrir blessaða lokaritgerðina, svo þetta er allt að hafast. Við skreppum norður í land nú í lok vikunnar og höldum 5 mínútna kynningu (já þið lásuð rétt 5 mínútur takk) á meistarastykkinu okkar og svo eru gefnar 5 mínútur til að spurja okkur út úr. Þannig að seinnipart þess 20.maí þá er þetta bara búið :))))))

Ég fór í "útskriftarferð" um helgina alla leið inn í Hoffell (c.a 10 mín. akstur héðan). Við tókum á móti 16 bekkjarsystrum okkar þessa helgi í nokkurs konar óvissuferð. Þær gistu í Hoffelli og við skemmtum okkur með þeim þar, og tvær okkar gistu með þeim aðfaranótt sunnudags. Ingibjörg og Dúddi dekruðu við okkur eins og þeim einum er lagið. Við buðum bekkjarsystrunum í siglingu út fyrir Ós og eitthvað hér innan fjarðar. Sýndum þeim námsaðstöðuna okkar í Nýheimum og hjúkrunarheimilið. Þær kíktu í heimamarkaðsbúðina og fengu sér gott að borða á Kaffihorninu. Svo fórum við í fjórhjólaferð með Dúdda inn að Hoffellsjökli (þ.e lóninu þar), borðuðum kvöldmat að hætti Ingibjargar inn í Geitafelli (úti), dúlluðum okkur í alls konar leikjum og skáluðum að sjálfsögðu. Eitthvað var sullað í heitu pottunum, einhverjar minna klæddar en aðrar. Þetta var rosalega skemmtilegt og bekkjarsysturnar lögðu af stað heim í morgun þreyttar en ánægðar. Það þarf sko ekki að fara langt til þess að upplifa ógleymanlega útskriftarferð.

Til marks um hvað sumir eru orðnir leiðir á flakki mínu síðastliðin fjögur ár, þá var yngri sonur minn ekki ánægður þegar að ég sagði honum að hann ætti að gista hjá ömmu og afa. Hann varð bara fúll og setti upp svip, ég reyndi nú að tala hann til og við ræddum þetta fram og til baka. Að lokum sagði hann okei allt í lagi þá, en hvað þarf ég að vera þar í MARGAR VIKUR!!!!!!! Hann varð mjög sáttur þegar hann vissi að við værum nú bara að tala um eina nótt.

Í allri gleðinni þá kemur fyrir að maður upplifi líka sorg. Við heyrðum fréttir af hræðilegum atburðum á föstudaginn þar sem ung kona var myrt. Og megnið af föstudeginum þá var þetta aðal umræðuefnið hvar sem maður kom. Seint á föstudagskvöldið uppgötvaði ég að þetta var dóttir æskuvinar Nökkva. Stúlka sem ég hef hitt nokkrum sinnum frá því að hún var lítil. Síðast hitti ég hana heima hjá foreldrum sínum með tæplega ársgamlan son sinn. Þetta var smá sjokk, alltaf skal maður halda að svona atburðir tengist manni ekki nokkurn skapaðan hlut. Ég hugsa mikið til foreldra hennar, bræðra og sonar sem ganga í gegnum hræðilega sorg og erfiða tíma.

Á laugardaginn fékk ég líka þær fréttir að Sissa amma mín væri með krabbamein, og við bíðum bara frétta af því hvert ferlið verður í að reyna að vinna á þeim vágesti.

Munum að vera góð hvort við annað og njóta hvers augnabliks sem við eigum saman. Það veit engin hvað morgundagurinn ber í skauti sér.

Hér um bil næstum því alveg

Sit hér með kaffibollan minn og lýt yfir farinn veg. Já, já konan er bara háfleyg svona í morgunsárið.

Fyrir rúmum fjórum árum sátum við vinkonurnar hér við þetta sama borð og hún sagðist ætla í fjarnám í hjúkrunarfræði, hvort ég skellti mér ekki bara líka. Ég hrópaði nú ekkert uppyfir mig jú, pottþétt alveg strax. Ég var nú eiginlega ekki að nenna þessu þó að löngun í hjúkrunarfræðinám hafi verið ástæðan fyrir því að ég skellti mér í framhaldsskólan og lauk stúdentsprófi (2001). Eftir nokkra umhugsun var ákvörðun tekin um að fylgja vinkonunni í þetta nám.

Fyrsta prófatörnin var skelfingin ein, mig langaði að grenja á hverjum einasta degi og hugsaði vinkonunni þegjandi þörfina fyrir að hafa haft mig út í þetta helvíti.

En hér er ég fjórum árum seinna og við vinkonurnar ásamt tveimur öðrum vinkonum erum að klára þetta. Við höfum unnið myrkranna á milli í næstum tvær vikur svo lokaritgerðin kláraðist nú á réttum tíma. Við höfum mætt snemma á morgnana og skriðið heim seint á kvöldin, við höfum líka skipst á að mæta í vinnuna, einhver verður víst að standa vaktina þar.

Við erum farnar að sjá fyrir endan á þessu og ef að allt gengur að óskum þá er hugsanlegt að við prentum út á morgun. Sei, sei, sei. Ég á mjög bágt með að þurrka glottið af andlitinu, og ég á líka alveg skilið að glotta smá.

Tengdamóðir mín hefur verið svo elskuleg að sjá um heimilið fyrir mig síðast liðna viku, öðruvísi hefði þetta ekki verið hægt. Verst að ég gæti nú alveg vanist svona þjónustu að koma heim og það bíður mín bara ekkert nema að knúsa börnin (ef þau eru ekki sofnuð), öllum öðrum verkum er lokið.

Ég get líka laumað því með að hér er ungur drengur sem telur niður dagana þangað til mamma verður búin með skólann sinn. Spurningin "ferðu þá aldrei meir í skóla?" hefur heyrst nokkrum sinnum. Mamman á reyndar frekar erfitt með að svara öðruvísi en "ekki alveg á næstunni allavega". Hún hefur nefnilega rekið sig á það að það borgar sig ekki að segja aldrei.............................

Hafið það gott og njótið tilverunnar.

Ísland á morgun

Jæja þá er fríið búið, ég og krakkarnir höldum til Íslands á morgun. Fljúgum frá Bergen rúmlega 10 í fyrramálið. Dagarnir hér hafa verið ljúfir. Notalegar og umfram allt skemmtilegar samverustundir með eiginmanni og börnum, það er ómetanlegt.

Á Íslandi tekur við sama brjálæðið og áður, verkefnavinna og launavinna. Lokaverkefnisskil eru 12.maí og það er nokkuð langt í land ennþá. Ég verð bara að vona að börnin hafi fengið nóga samveru við móður sína því ég reikna ekki með að þau sjái mikið af henni næstu vikur. Þetta verður púsl, þar sem mamma og pabbi eru ekki heima og heimasætan í vinnu. En þetta reddast einhvern veginn, það gerir það alltaf.

Mér finnst skrítið að segja þetta en mig langar ekki heim. Hér hafa dagarnir liðið í algjöru áhyggjuleysi og tómri gleði, nenni ekki í pússlið og álagið aftur. En ekkert væl, ef ég ætla að útskrifast þá þarf að spíta í lófana og hana nú. Heim vil ek, að klára það sem þarf að klára......

Skemmtilegir dagar

Við höfum aldeilis haft það notalegt hér hjá heimilisföðurnum. Veðrið hefur leikið við okkur, ekki hægt að segja annað. Fengum rigningu fyrsta daginn en síðan hefur verið mjög gott veður. Ekki sól alveg alla daga en það er líka allt í lagi. Í dag fengum við glampandi sól og hita, fórum upp á Flöyen sem er næst hæsta fjall Bergen og þar er skemmtilegt útivistarsvæði og útsýnisstaður. Þarna uppi var rúmlega 20 stiga hiti og ekki er nú hægt að kvarta yfir svoleiðis dásemd. Síðan röltum við aðeins um miðbæinn og höfðum það huggulegt, já og heimasætan þurfti aðeins að bregða sér í Mollið á Straumey þegar heim var komið.

Hef ekki gert neitt stórkostlegt af mér nema að bjóða upp á léttsaltaðan þorsk í matinn, sem er ekki í frásögur færandi nema ég steikti hann upp úr raspi ;) taldi mig hafa keypt brakandi ný þorskflök í fiskborðinu voða stollt af sjálfri mér. Set hér með nokkrar myndir til gamans.

Selirnir í sædýrasafninu léku listir og voru voða sætir

Köngulærnar voru ekki eins sætar og selirnir en áhugaverðar samt.

Björninn var flottur og mjúkur en alveg steindauður ;)



Mörgæsirnar eru skemmtilegar og gaman að fylgjast með þeim.

Fallegustu börnin

Það var eitthvað smá hægt að sulla og leika sér hér

Rosalega myndarlegur maður

Þessi fær aldrei nóg af því að príla

Hittum þetta tröll uppi á Flöyen, Yrsa harðneitaði að vera með á mynd, fannst það of túristalegt :)

Þetta lét hún nú samt hafa sig út í

Borðuðum nestið og nutum útsýnis yfir Bergen

Svona er nú frúin kát

Verið að fíflast eitthvað

Litli apakötturinn fór létt með þetta og fór alla leið

Sá stóri komst hinsvegar ekki langt

Þessi er úr sædýrasafninu

Hafið það nú huggulegt og njótið páskahelgarinnar.

Sædýrasafnið

Eyddum deginum í sædýrasafninu. Gott að geta dundað sér við að skoða litfagra fiska, já og líka ófrýnilega, svona í riginingunni. Selirnir voru flottir og léku listir sínar fyrir okkur. Mörgæsirnar voru líka voða sætar. Verst fannst okkur að hluti safnsins er lokaður vegna breytinga eða viðhalds en þá er líka ástæða til að kíkja þangað aftur ;) Fáfni Frey fannst mjög asnalegt að sjá bæði apa og köngulær á þessu sædýrasafni, fannst þetta bara mjög kjánalegt þar sem ekki er um sædýr að ræða. Annars var hann aðalega í því að leita að spurningum um allt safn, það var einhver leikur í gangi og átti að finna spurningar hingað og þangað um safnið og svara þeim, svo á að draga úr réttum svörum einhvern tíma um páskana held ég. Okkur gekk ágætlega að skilja spurningarnar og sæmilega að svara ;)

Á leiðinni í sædýrasafnið fórum við í gegnum sex jarðgöng og var peyinn sem venjulega er spenntur fyrir jarðgöngum farinn að segja "nei, ekki aftur" :)

Á heimleiðinni bauð Nökkvi okkur smá rúnt til að sýna Darra Snæ golfvöllinn og æfingasvæðið. Darra Snæ leist ágætlega á en heimasætunni fannst þessir vegir bara alls ekki boðlegir, svona einbreiðir og í allavega sikk,sakki bæði upp og niður í móti. Reglulega heyrðist að þetta væri klikkun ;)

Eldri börnin hafa mikið rætt um gæludýraeign í dag. Yrsu Líf langar í hund og loðinn kött og Nemo og Dóru fiska. Darra Snæ langar hins vegar í gælubroddgölt sem á að heita Brjánn!! Nökkvi fór með þessi gæludýrasjúku í gönguferð í kvöld en því miður rákust þau ekki á Brján. Annars svona ykkur að segja þá held ég að gæludýradagar mínir séu taldir fyrir fullt og allt.

Heimasætunni þyrstir í að skoða í búðir, lánsupphæð hefur reyndar ekki verið ákveðin, en ætli sé ekki rétt að svala búðarþorsta hennar eitthvað á morgun.

Vona að við fáum blíðu á morgun. Ekki það að bleika regnhlífin fer mér bara vel sko en er alveg til í að gefa henni frí í nokkra daga ;)

Ha det bra.......

Á leið í Noregsheimsókn

Við krakkarnir ásamt tengdamömmu lögðum af stað frá Höfn til Reykjavíkur á föstudagsmorgun í leiðindaveðri. Ferðin til Reykjavíkur gekk ljómandi vel. Skiluðum tengdamömmu af okkur og héldum svo í pizzaveislu til mömmu og pabba á Sólvallagötuna. Þegar leið að háttatíma var spennan farin að magnast hjá þeim yngsta og honum gekk ekkert voðalega vel að sofna, sofnaði ekki fyrr en rúmlega miðnætti. Klukkan fjögur var liðið ræst til að leggja af stað í langferð.

 Í Keflavík komst ég að því að það er ekkert sniðugt að leggja upp í langferð og eiga ekki kreditkort, ég gat sem sagt ekki fundið stæði fyrir bílinn því ég átti ekki kreditkort til að borga fyrir stæðið. Maginn fór í hnút þar sem ég var búin að henda krökkunum út með farangurinn og þarna rúntaði ég um hring eftir hring, frábært! Ég endaði á því að skilja bílinn eftir þar sem maður affermir bílana, og vonaði bara að bílageymsluaðilarnir hirtu hann þar en ekki löggan (svona ykkur að segja þá gekk það eftir).

Smá stress svona í upphafi var alls ekki ávísun á það sem koma skildi. Það gekk allt ljómandi vel eftir þetta, Yrsa þurfti reyndar að sjá á eftir ilmvatninu sínu í ruslið í öryggiseftirlitinu og öll öryggishlið sem ég átti eftir að fara í gegnum píptu hátt og snjallt á mig. Ástæðan var brjóstahaldarinn minn, spurning um að vera bara með allt frjálst á leiðinni heim. Einnig komst ég að því að ég er minni pæja en ég hélt og reynslunni ríkari mun ég ekki þramma um flugstöðvarbyggingar í hælaháum skóm framar.

Fyrsti áfangi var rúmlega 2. klst flug til Osló. Afþreyingakerfið stytti Fáfni Frey stundir á leiðinni, þetta er algjör snilld. Ég var búin að heyra að ég gæti ekki notað eigin headphones í þetta heldur þyrfti að kaupa í vélinni, en það er rugl það er vel hægt. Við komumst stórslysalaust í gegnum tollinn fengum okkur smá að borða og kíktum aðeins út í sólina sem skein glatt í höfuðborg Noregs. Ég var búin að hafa áhyggjur af því að ég mundi villast í flugstöðinni en það voru óþarfa áhyggjur, ekkert mál að finna innanlandsflugið og tékka sig inn. Þegar við vorum komin í gegnum öryggiseftirlitið var ekki laust við að ég andaði léttar því ég var með svakalegt magn af gjaldeyri í handtöskunni og var búin að óttast að menn vildu fá einhverjar skýringar á þessu magni af peningum, héldu kannski að ég væri eiturlyfjasali eða eitthvað, sá fyrir mér gúmmíhanska smella á hendi..................

Flugið til Bergen tók 40 mín. Við hliðina á okkur sat íslensk kona sem spjallaði mikið, hún spilar í Sinfóníunni og var ennþá hugfanginn eftir að hafa spilað í Hörpunni. Spjallið stytti okkur mínúturnar sem liðu hratt og áður en við vissum af vorum við komin í fangið á Nökkva, og mikið var það ljúft.

Bergen tók á móti okkur með rigningu og bóndinn var búinn að kaupa bleika regnhlíf handa frúnni sinni (held reyndar að hann hafi bara langað í hana sjálfum). Fáfni Frey fannst merkilegt að á leiðinni "heim" keyrðum við í gegnum fjögur jarðgöng. Á leiðinni upp í hverfi höfðu eldri börnin orð á því að þetta væri bara eins og að keyra upp í Lón (Stafafellsfjöll) nema vegurinn væri bara malbikaður.

Okkur líst ljómandi vel á íbúðina og börnin búin að eigna sér herbergi. Við tékkuðum líka á mollinu þegar við fórum að kaupa í matinn og heimasætan varð hugfangin og er búin að leggja inn umsókn hjá foreldrunum um lán.

Sunnudagsmorgun tók á móti okkur með grenjandi rigningu, sem er þó nokkurn vegin lóðrétt sem er vissulega kostur. Veðurspáin lofar hins vegar blíðu í næstu daga og ég vona svo sannarlega að hún standi við það. Við hjónin erum að kubba með þeim yngsta og bíða eftir að eldri börnin vakni. Erum jafnvel að spá í að kíkja í Sædýrasafnið í dag. En umfram allt ætlum við bara að njóta þess að vera saman.

Hafið það gott, það ætla ég að gera.

Týnd

Ekki í orðsins fyllstu samt. Upplifi mig bara eitthvað svo týnda þessa dagana. Kannist þið ekki við það að detta stundum í hugsunina hvað varð af mér? Nei, kannski ekki.

Ég er eitthvað orkulaus. Ég er nefnilega frekar lausheldin á orkuna mína, þ.e ég gef hana auðveldlega frá mér og sit svo eftir eins og undin tuska og skil bara ekkert í því. Sumt fólk er bara einfaldlega orkusugur og svona ykkur að segja þá reyni ég að forðast þannig fólk, því það verður yfirleitt orkumeira í kringum mig ef þið skiljið hvað ég meina. Stundum kann ég samt mjög vel við þetta fólk og finnst frekar leiðinlegt að líða svona.

Stundum smýgur orkan frá mér til fólks sem er bara alls ekki orkusugur, ég bara gleymi að halda í hana. Ég vona bara að fólk noti hana til góðra verka.

Kannski líður mér bara svona af því að ég sakna karlsins míns voða mikið núna. Er orðin hundleið á grasekkju hlutverkinu og ég segi og skrifa að ég gæti ekki hugsað mér það til frambúðar, allavega ekki svona þar sem allt er í lausu lofti venjulega hvenær við hittumst næst.

En það er vor í  lofti, þó hann hafi blásið svoldið kalt í dag og snjókorn fallið. Það er þessi lykt sem boðar vorið að ógleymdum fuglasöngnum.

Planið er að vinna eins og vitleysingur í verkefnum næstu viku og reyna að sjá fyrir endan á þessu helvíti. Svo eftir 13 daga fæ ég að hitta hinn helminginn af mér, eiginmanninn, og það verður ljúft. Ég hlakka til að drekka morgunkaffið með honum, og að skiptast á skoðunum, ræða málin og bara hafa hann nálægt mér. Vonandi fæ ég líka smá sól og hita til að fylla mig orku til að klára endasprettinn í verkefnunum.

P.s
Ef einhver kann ráð til að halda í orkuna sína þá eru þau vel þegin. Ég þarf á henni að halda. Stundum vil ég alveg gefa af orkunni minni en ég vil fá að ráða hverjir fá notið hennar ;)

Ljúfar kveðjur út í vorið.